Kimse Yok Mu Derneği, Türkiye merkezli bir insani yardım ve dayanışma kuruluşuydu. 18 Ocak 2002’de sivil toplum kuruluşu olarak kurulan dernek, adını 1999 Marmara Depremi sonrasında enkaz altından yükselen “Kimse yok mu?” çağrısından almıştır. 2006 yılında “kamu yararına çalışan dernek” statüsü kazanmış, 2007’de izinsiz yardım toplama yetkisi almış ve 2008’de TBMM Üstün Hizmet Ödülü’ne layık görülmüştür. 2010 yılında Birleşmiş Milletler ECOSOC nezdinde özel danışmanlık statüsü elde eden dernek; Türkiye genelindeki şubeleri, on binlerce gönüllüsü ve uluslararası yardım ağlarıyla gıda, sağlık, eğitim, afet yardımı, su kuyuları, katarakt ameliyatları, yetim destekleri ve mülteci yardımları alanlarında faaliyet göstermiştir. Faaliyetlerinin en geniş döneminde 40’tan fazla şube, 100’ü aşkın ülkede insani yardım çalışması ve yüz binleri bulan gönüllü ağıyla öne çıkmıştır. Derneğin izinsiz yardım toplama yetkisi 2014 yılında Bakanlar Kurulu kararıyla kaldırılmış, 2016’daki OHAL sürecinde ise çıkarılan KHK kapsamında kapatılmıştır.
Bu kurumun bıraktığı kurumsal izler ve oraya dair kişisel sesler.
emoji_eventsFaaliyetler ve tanınma(0)
emoji_events
Henüz kurumsal iz kaydı yok
forumKişisel sesler(8)
“
2011 yilinda Van'da deprem oldu. Uc gun boyunca evimizin enkazinin yaninda bekledik. Kimse Yok Mu ekibi geldiginde once cadir kurdular, sonra battaniye, sonra cocuklarimiza oyuncak getirdiler. Birinin elinden mama biberonu aldigimi hatirliyorum - hala o ani dusununce agliyorum. Kurulus kapandi, ama o yardimi yapan insanlar hala aramizda yasiyor.
Van depremi (2011) afetzedesi
“
2012 yilinda Somali'de bir multeci kampinda calisiyordum. Cocuklar acti, sicakti, su yoktu. Turkiye'den gonderilen bir tir geldiginde - uzerinde kucuk harflerle "Kimse Yok Mu" yaziyordu - biz aylardir gonderecegimiz mama hesabini yapiyorduk. O tiri bosaltirken, oradaki yerel halktan biri bana "siz neden geldiniz?" diye sordu. "Cunku kimse yok degil" dedim. O cumle hala bana lazim.
Saha koordinatoru (Somali)
“
2011 yılında Van'da deprem oldu. Üç gün boyunca evimizin enkazının yanında bekledik. Kimse Yok Mu ekibi geldiğinde önce çadır kurdular, sonra battaniye, sonra çocuklarımıza oyuncak getirdiler. Birinin elinden mama biberonu aldığımı hatırlıyorum, hala o anı düşününce ağlıyorum. Kuruluş kapandı, ama o yardımı yapan insanlar hala aramızda yaşıyor.
Van depremi 2011 afetzedesi
“
Sekiz yıl boyunca her ay maaşımdan otomatik bağış yapıyordum. Bilanço şeffaftı, raporlar düzgündü, parayı nereye gönderdiklerini gözümle görüyordum. Bir kuruluşa güvenmek nadir bir his, onlar bunu hak etmişti. Hesabı kapattıkları haberini duyduğumda ilk hissim "şimdi nereye bağış yapacağım" değildi; "bu insanlara ne oldu?" idi.
Düzenli bağışçı
“
2012 yılında Somali'de bir mülteci kampında çalışıyordum. Çocuklar açtı, sıcaktı, su yoktu. Türkiye'den gönderilen bir tır geldiğinde, üzerinde küçük harflerle Kimse Yok Mu yazıyordu. Biz aylardır göndereceğimiz mama hesabını yapıyorduk. O tırı boşaltırken, oradaki yerel halktan biri bana "siz neden geldiniz?" diye sordu. "Çünkü kimse yok değil" dedim. O cümle hala bana lazım.
Saha koordinatörü, Somali
“
Mesleğim gereği yüzlerce STK denetledim. Çoğunda kağıt üzerinde iyi, sahada eksik bir tablo görürdüm. Kimse Yok Mu'da tam tersiydi: kağıt üzerinde sadeydiler, sahada baş döndürücü hızla çalışıyorlardı. Bir hafta sonu Hatay sınırında bir Suriyeli aileye geldiklerini, çadır kurup ertesi sabah okul tahtası yerleştirdiklerini gördüm. Bunu yazmak gazetecilik için bir lütuftu.
Derneği yakından takip eden gazeteci
“
Meslegim geregi yuzlerce STK denetledim. Cogunda "kagit uzerinde iyi, sahada eksik" tablo gorurdum. Kimse Yok Mu'da tam tersiydi: kagit uzerinde sadeydiler, sahada bas dondurucu hizla calisiyorlardi. Bir hafta sonu Hatay sinirinda bir Suriyeli aileye geldiklerini, cadir kurup ertesi sabah okul tahtasi yerlestirdiklerini gordum. Bunu yazmak gazetecilik icin bir lutuftu.
Dernegi yakindan takip eden gazeteci
“
Sekiz yil boyunca her ay maasimdan otomatik bagis yapiyordum. Bilanco seffafti, raporlar duzgundu, parayi nereye gonderdiklerini gozumle goruyordum. Bir kurulusa guvenmek nadir bir his - onlar bunu hak etmisti. Hesabi kapattiklari haberini duydugumda ilk hissim "simdi nereye bagis yapacagim" degildi; "bu insanlara ne oldu?" idi.
